Ο Ντόναλντ Τραμπ πρόσφατα δήλωσε, με μια εγκληματική απάθεια, πως ελιναι ενδεχλομενο να σκοτωθούν στρατιώτες των ΗΠΑ στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν, θεωρώντας τες "παράπλευρες απώλειες". Το πρόσωπό του άλλαζε έκφραση κάθε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς, τελικά να καταφέρει να σταθεροποιηθεί σε μια σοβαρή βάση. Δεν θυμάμαι γνωστό πρόσωπο που να δυσκολεύεται τόσο πολύ να διαχειριστεί τη μάσκα του. Παριστάνει τον μεγάλο επιχειρηματία, τον άξιο πολιτικό, τον υπεράντρα, όλα τα μεγάλα (τίποτα μικρό!) και να κατάφερνε να τα "πουλήσει" θα λέγαμε : "χαλάλι, ρε παιδί μου" δεν είναι ούτε το πρώτο άτομο που "την ψώνισε" και δεν θα είναι ούτε το τελευταίο. Μα η θέση του ως πλανητάρχη δεν του επιτρέπει παλιμπαιδισμό και ανωριμότητα και απαιτεί μια στοιχειώδη σοβαρότητα.
Αναρωτηθήκατε ποτέ: γιατί όλη αυτή η φασαρία, γιατί όλο αυτό
το επίμονο και συνεχές «πλεόνασμα» του «δήθεν;» Μας προκαλεί την εντύπωση ότι
σε κάποιον -μεγαλύτερο- δίνει διαρκώς εξετάσεις, με τον ίδιο τρόπο που οι
έφηβοι (ή όσοι έμειναν στην εφηβεία και δεν ωρίμασαν ποτέ) προσπαθούν να
αποδείξουν στον ισχυρότερο από τους γονείς τους πόσο δυνατοί κατάφεραν να
γίνουν και πως, τελικά, τους ξεπέρασαν!
Σε αυτή την ερμηνεία με οδήγησε μια κοινή παρουσία του Τραμπ
με τη μητέρα του – μια ισχυρή, αν και όχι και τόσο ισορροπημένη προσωπικότητα-
(όπως φάνηκε στην πρώτη εντύπωση). Εκεί ο Τραμπ κοιτάζει την μητέρα μου σαν
νεαρός στην προ-εφηβεία που μπροστά της η μάσκα του καταρρέει και κρυφογελάει
γιατί δεν «αντέχει» να την ξεγελάσει αν τη φορέσει. Αν
βρείτε το βίντεο και παρατηρήσετε προσεχτικά θα με καταλάβετε.
Δεν θα σας ευχηθώ κύριε πρόεδρε (Τραμπ) να ωριμάσετε μέχρι να λήξει η θητεία σας, γιατί δεν γνωρίζω αν μπορείτε να το αντέξετε ‘ δεν θέλω να είστε δυστυχισμένος.
Εγώ σέβομαι τους ασθενείς!
Γιώργος Χατζηαποστόλου
