Ομαλός χειριστής

Smooth Operator

Τραγούδι, Σαντέ - 1984

Ελληνική εκτέλεση: Μαργκώ Ενεπεκίδη - 2021

Η έννοια κυριολεκτικά: Ο όρος ομαλός χειριστής (γνωστός διεθνώς ως soft starter) είναι μια συσκευή βιομηχανικού αυτοματισμού. Ελέγχει την εκκίνηση και την παύση ηλεκτροκινητήρων, προστατεύοντας τον εξοπλισμό.

Η έννοια μεταφορικά: Η ομαλή ερωτική προσέγγιση μιας γυναίκας από έναν άντρα -κατά τη γνώμη μου- είναι το κλειδί για να μην αισθανθεί μια γυναίκα ότι απειλείται ή ότι δεν θα την κατανοήσουν (καταλάβουν) διανοητικά ή σωματικά στην ερωτική πράξη. Ο προσωπικός μας χώρος, δηλαδή η ελάχιστη απόσταση που επιτρέπουμε σε κάποιον/α, που δεν γνωρίζουμε, να μας πλησιάσει, χωρίς να “παραβιάσει” την προσωπικότητά μας, ορίζεται, σύμφωνα με την ψυχολογία, στα 50-60 εκατοστά του μέτρου.

Θλιβερή εξαίρεση αυτού του κανόνα είναι η μηδενική απόσταση που παραχωρεί για λίγα λεπτά, κάθε φορά, στην επαφή του αρσενικού (όχι του άντρα)* με το σώμα της, η γυναίκα ελευθερίων ηθών. Στην περίπτωσή της, ο προσωπικός της χώρος, αρχίζει κάτω από το δέρμα της και, δυστυχώς -στην περιοχή του κόλπου- αρκετά εκατοστά, μέσα σε αυτό.

* Άντρας είναι, πιστεύω- όποιος σέβεται τις σωματικές ιδιατερότητες μιας γυναίκας και συγκαθορίζει μαζί της τους κανόνες της συνεύρεσης, όσο και τη γενική συμπεριφορά του πριν και μετά από αυτή.

Παραβλέποντας την ηθική προσέγγιση του έρωτα και επικεντρώνοντας την προσοχή μας στην οικονομική του διάσταση, είμαι βέβαιος ότι η ομαλή προσέγγιση της γυναίκας, ακόμα και από άντρες χωρίς ηθικές αναστολές, αν μη τι άλλο, “συμφέρει” τον πρόσκαιρο “χρήστη” του γυναικείου σώματος, καθώς μια γυναίκα που διαισθάνεται ή διαπιστώνει μια διάθεση επιβολής πάνω της ή “χρησιμοποίησής της” ως “σκεύους ηδονής” αρχίζει να “προσφέρει” όλο και μικρότερα ποσοστά από τον εαυτό της, φτάνοντας στην περίπτωση της επαγγελματία του έρωτα έως το 100% -πράγμα που σημαίνει πλήρη αποστασιοποίηση από τη συνεύρεση και απόλυτη συναισθηματική ¨απουσία” από την ερωτική πράξη.

Αυτό το γνωρίζουν οι προαγωγοί (κοινώς νταβατζήδες) των γυναικών αυτών και είναι απόλυτα τρυφεροί μαζί τους κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα της σχέσης τους, με αποτέλεσμα να τις πείσουν ότι η αγάπη τους είναι πραγματική και, κυρίως, άδολη. Ύστερα αρχίζει η σωματεμπορία. Και βέβαια, δεν σοβαρολογώ, ούτε προτείνω την εξαπάτηση των γυναικών ΄ το αντίθετο, αποκαλύπτω την πρακτική για την αποφυγή, κατά το δυνατόν, αυτής της εκμετάλλευσης. 

Γιώργος Χατζηαποστόλου                                                                  

Στίχοι

Πηγή: Musixmatch

 

Hey Man, don't walk!

 

Έβγαλα τα σκουπίδια πριν από λίγο και διαπίστωσα πως άρχισε να φωταγωγείται η Αθήνα' αν όχι ολόκληρη, πάντως οι κεντρικές λεωφόροι. Η φωτογραφία προέρχεται από την περασμένη χρονιά. και είναι παρμένη από το πεζοδρόμιο πολύ κοντά στο Βυζαντινό Μουσείο. Φέτος δεν βγαίνω τα βράδια γιατί οι βόλτες απαγορεύονται. Και πέρισυ δεν έβγαινα αλλά είχα το δικαίωμα να βγαίνω και επέλεγα να μην το ασκήσω' είναι διαφορετικό από το Lock Down ή Κατεβασμένα Ρολλά (που όπως είναι γνωστό κλειδώνουν κάτω, στο σημείο που το ρολό συναντάει το έδαφος) ή για τους περισσότερο καλλιεργημένουν, στην Bottom Line ή Κάτω Γραμμή (δηλαδή στην κόκκινη γραμμή): 

"Ως πότε τούτ' η άμυνα κι ως που θα μας βγάλει' ακούω μόνο" Don't Walk Man!

Γ.Χ.

Όλα καλά ' καλά, λέμε...

Όλα καλά

Ήταν 12 του Μάρτη, όταν μας αποχαιρέτησε ο Σταύρος Κουγιουμτζής. (κουγιουμτζής, σημαίνει χρυσοχόος στα τουρκικά) και ήταν πραγματικά ένας χρυσός άνθρωπος' ευγενής, διακριτικός, ντροπαλός, ήρεμος, καλλιεργημένος, αθόρυβος. Έζησε όπως άξιζε να ζήσει, παρότι δεν αναγνωρίστηκε όσο θα έπρεπε, αφού δεν έκανε "θόρυβο", δεν στρατεύθηκε σε κανέναν θεσμό (ομάδα, κόμμα, οργανισμό, κύκλωμα, οικονομικό κύκλο) και δεν απασχόλησε με κανένα σκάνδαλο τα ΜΜΕ. Πέρα από τη μουσική, το μεγάλο επίτευγμα της ζωής του -κατά τη γνώμη μου- υπήρξε η οικογένειά του ' η υποδειγματική σύζυγος και η εξαιρετική κόρη του.

Υπόδειγμα ζωής και καλλιτεχνικής πορείας
Πολύ λυπάμαι που δεν σας γνώρισα από κοντά κύριε Κουγιουμτζή
αλλά μας αποζημιώσατε με τα τραγούδια σας
Όλα θα πάνε καλά, κύριε Σταύρο,
αν και δεν γνωρίζω ακριβώς πως εννοείται το "καλά" στην εποχή μας
Γ.Χ.

Τρεχούμενη ευαισθησία

Τζένη Βραχνού το πραγματικό της ονοματεπώνυμο. Τι υπέροχος τρόπος να διαψεύδει κανείς μια τέτοια ασύστολη συκοφαντία, να λέγεται βραχνή διαθέτοντας και προβάλλοντας αυτή τη γάργαρη φωνή. Δεν είναι αυτός ο κόσμος -ο δικός μας;- για νεράιδες και ξωτικά, κυρία Βάνου, αλλά όπως θα έλεγε μια άλλη φευγάτη ιέρεια του τραγουδιού -η Αρλέτα- στο "Τσάι γιασεμί" για τους μονοκόματους άνδρες ....μα εσένα σ' είχαν συνηθίσει, σε φασολάδες και τουρλού ... (συγγνώμη για το χονδροειδή συσχετισμό, αλλά αυτή είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δυστυχώς).

Μια μικρή εξομολόγηση:

Έχω δημοσιεύσει πάλι το ίδιο βίντεο πριν από ένα χρόνο περίπου και υπήρξε μια εκκωφαντική σιγή στα Likes του Facebook. Κάποιοι θεώρησαν πως στέλνω ίσως κάποιο ευχαριστήριο μήνυμα σε μια κοπέλα με την οποία είχα πιθανώς περάσει ευχάριστες στιγμές, αλλά δεν "παίζω" με την ψυχούλα των ανθρώπων, ούτε δημοσιοποιώ υπαινιγμούς για τόσο προσωπικά ζητήματα.

Έχουμε ανάγκη το παραμύθι και την ερωτική μυθολογία για να γίνει η ζωή μας αρκετά υποφερτή να τη ζούμε, για να μην πω όμορφη και πιθανώς διαφωνήσετε μαζί μου.

Γιώργος Χατζηαποστόλου

Take it....break it, ... and keep the pieces in your heart

Μια ζωή που πέρασε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μπροστά μας, δίπλα μας, πάνω μας. Ένα ξωτικό μεταμορφώθηκε σε κοριτσάκι, γυναίκα κι έφυγε, τέλος, σαν αερικό.  

Αν αφεθεί ο άνθρωπος να ανθίσει' αν παρασυρθεί από τα πάθη του' αν ζήσει πέρα από τα βιολογικά του όρια' αν έχει το χάρισμα να επικοινωνεί, ακόμα κι όταν καταρρέει, κανείς δεν τον παρεξηγεί κι αν πριν να συναντήσει τον θάνατο, ομολογήσει: "Εντάξει' μη με πάρετε και τόσο στα σοβαρά' ένα αστείο έκανα" (!) , τότε δε μπορεί παρά να τον θυμούνται με αγάπη.

Οι συγχωρεμένες ψυχές πάνε στον Παράδεισο!

Γειά σου, Τζάνις

Γιώργος Χατζηαποστόλου

*Τρίτη νυχτερινή!

Τώρα, που βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού ας χαρούμε αυτές τις τρεις μουσικές εξοχότητες: Φιτζέραλντ, Τζόπλιν, Νταντωνάκη.-η κυρία, η επαναστάτρια και η ελεύθερη! Όποιος ακολουθήσει την κλίση του, εκμεταλλευθεί το θεϊκό του χάρισμα και μπορέσει να μας το δείξει δεν μας κάνει μόνο ευτυχισμένους αλλά και άφωνους. 

Ακούστε!

Γιώργος Χατζηαποστόλου

* Πρόκειται για μια καθιερωμένη βραδινή εκπαίδευση που κάναμε όσοι υπηρετήσαμε στον στρατό, κάθε Τρίτη βράδυ- και χαιρόμαστε να την επαναλαμβάνουμε, κάτι βράδια σαν το αποψινό, σε ιδιωτικό χώρο!

Μυσταγωγία στο υπόγειο

Η μουσική των μπουάτ (μπουάτ=κουτί) 

Υπόγεια φιλολογικά σαλόνια, οι μπουάτ, με τον λόγο των ποιητών να ηχεί μελοποιημένος από νέους συνθέτες, και να εκφέρεται αβίαστος από καλλιτέχνες χωρίς έπαρση, ύφος και σοβαροφάνεια που γίνονται μια παρέα με όσους θεατές μπορούσε να φιλοξενήσει ο περιορισμένος χώρος. Στις μπουάτ δεν υπήρχε σκηνή, μικρόφωνα, ορχήστρα (μόνο κιθάρα ή πιάνο και η φωνή του τραγουδιστή), ούτε καθίσματα ή τραπεζάκια (μόνο πάγκοι και φλοκάτες  ή βελέντζες) και ο κόσμος καθόταν κατάχαμα. Οι θεατές "άκουγαν" ' δεν έτρωγαν, δεν συζητούσαν μεταξύ τους μεγαλόφωνα, δεν έπιναν μέχρι αναισθησίας, δεν πετούσαν λουλούδια. Οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες ντύνονταν με τα καθημερινά τους ρούχα (ούτε ακριβά κοστούμια, ούτε πανάκριβες τουαλέτες). Το κοινό αποτελούσαν φοιτητές, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, μουσικόφιλοι. Η συμμετοχή του κόσμου στις μουσικές παραστάσεις ήταν πράξη κρυφή, 'συνωμοτική' και όχι πράξη επίδειξης αστικού νεοπλουτισμού. Μεταξύ 1960-1967 οι μπουάτ λειτούργησαν ως χώροι πραγματικής ψυχαγωγίας και κατά τη διάρκεια της Επταετίας ως  εστίες κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης στη Χούντα, όχι φτηνής και πρόσκαιρης εκτόνωσης όπως τα σημερινά κέντρα διασκέδασης. 

Επειδή η καθημερινή φθορά αξιών αλλάζει τον κόσμο, ορισμένοι φαίνεται να πείθονται πως ο κόσμος εξελίσσεται.  

Εδώ και αρκετό καιρό, έχω συνειδητοποιήσει πως όποτε διαισθάνομαι ότι καταφέρνω να φανταστώ έναν όμορφο κόσμο, σταματώ να ονειρεύομαι. Αδυνατώ να δώσω μια πειστική εξήγηση γιατί -εδώ και χρόνια- ονειρεύομαι διαρκώς.

Γιώργος Χατζηαποστόλου  

Στίχοι, νότες και εικόνες

Η απουσία οργανωμένης παιδείας από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους, όχι γιατί έλλειπαν οι φωτισμένοι δάσκαλοι όπως για παράδειγμα ο Αδαμάντιος Κοραής ή οι ικανοί κυβερνήτες όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, οδήγησε στην καλλιέργεια των τεχνών (μουσική, θέατρο, χορός) με περιστασιακό και αποσπασματικό τρόπο. Η κοινωνική πραγματικότητα της εποχής απαγόρευε την ανάπτυξη συγκροτημένων θεαμάτων όπως η Όπερα και το Λυρικό θέατρο που μεσουρανούσαν για αιώνες στη Δύση και, κυρίως, οι ιστορίες που συνήθιζαν να αφηγούνται οι λαϊκοί τροβαδούροι και οι αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις, διασκέδαζαν τη δύσκολη καθημερινότητα των ανθρώπων και συνέβαλλαν στην έμμεση "επιμόρφωση" των αγράμματων, απελευθερωμένων αλλά όχι πραγματικά ελεύθερων πνευματικά, Ελλήνων. Οι άνθρωποι του λαού που στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν γνώριζαν ανάγνωση και γραφή δέχθηκαν την πλάγια υποβολή σύντομων και εύχρηστων "συμβουλών" ζωής που παρείχε το λαϊκό τραγούδι, ως απόηχος του δημοτικού και της βυζαντινής λόγιας και θρησκευτικής μουσικής παράδοσης.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το τραγούδι φαινόταν να αναγνωρίζεται πως ανήκει στον τραγουδιστή, ενώ στην πραγματικότητα, όφειλε την ύπαρξή του στον συνθέτη της μουσικής και στον στιχουργό - ποιητή που παρείχε -με τη σειρά του- τον "λόγο" στον τραγουδιστή. 

Ο μακρύς 19ος αιώνας τελείωσε και ο 20ός αιώνας ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις ημέρες του στην ζωή των ταλαιπωρημένων από πολέμους, παρατεταμένες περιόδους πολιτικής αστάθειας, κοινωνικής δυσπραγίας και πολιτιστικής υποβάθμισης, κατοίκων της Ελλάδας.

Την ημέρα της Ανάστασης του 1922, γεννήθηκε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Γεννήθηκε ως απλός, καθημερινός αλλά όχι συνηθισμένος άνθρωπος. Στην προσπάθειά του να δείξει πως αγαπάει την πατρίδα του "επισκέφθηκε"  αρκετά νησιά του Αιγαίου και παρέμεινε εκεί παρά τη θέλησή του,  από το 1947 έως το 1951, για να αποδείξει πως εννοούσε όσα έλεγε και έπραττε και όχι για τουριστικούς λόγους. 

Όταν οι αρχές αυτού του τόπου που ονομάζεται Ελλάδα διαπίστωσαν πως, παρ' όλη την αποκτηθείσα πείρα από τα χρόνια της εξορίας, ο ποιητής ήταν ανεπίδεκτος πολιτικής μαθήσεως, του παραχώρησαν προσωρινό απολυτήριο, με την υποσημείωση πως θα έπρεπε να είναι προσεκτικός και πειθαρχημένος εάν ήθελε να φτάσει ως τη γεροντική ηλικία και να πεθάνει από φυσικά αίτια. 

Δεν τους άκουσε! Ευτυχώς! Ήταν απείθαρχος και επέμενε να επιδιώκει διαρκώς "τη μετάβαση από το αίτημα της ατομικής ευτυχίας στο αίτημα της συλλογικής ευτυχίας ... απ' όπου απορρέει ένα θριαμβευτικό αίσθημα υπέρβασης του θανάτου" (1) σ. 214 

Ο χρόνος που πέρασε από την εποχή της βρεφικής μου ηλικίας (1960-61) έως σήμερα και η αμείωτη ένταση του ποιητικού λόγου του Τάσου Λειβαδίτη, καταδεικνύουν την αξία του προσωπικού παραδείγματος ζωής που είχε τη γενναιότητα να υπηρετήσει. Γιατί, διαφορετικά, δεν θα τραγουδούσαμε μέχρι σήμερα τον λόγο του, μελοποιημένο από άξιους συνθέτες (Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Χιώτης) και δεν θα μας παρέσυρε η διαδραστική του δύναμη, χάρη στους μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές όπως ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, η Λίντα, η Μαρινέλλα, που μας συνεπαίρνουν με τις ερμηνείες τους. 

Για "του λόγου το αληθές" ας θυμηθούμε το τραγούδι Σαββατόβραδο : 

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Μοσχοβολούν οι γειτονιές
βασιλικό κι ασβέστη,
παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.

Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.

Πάει κι απόψε τ' όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, νά ’ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος νά ’ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.

Οι άντρες σχολάν’ απ’ τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε
στο υπόγειο καπηλειό.

Και το φεγγάρι ντύνει, λες,
με τ’ άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό.

Πάει κι απόψε τ’ όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
... (2)

Μοιράζομαι, μαζί σας, μερικές σκέψεις για το ποίημα:

Αναφορές - Σχόλια - Ιστορικές πληροφορίες	Εικόνες - Συναισθήματα
Έγχρωμες και ευωδιαστές εικόνες των λαϊκών γειτονιών (1925-1940)   που μεταμορφώθηκαν προς το καλύτερο μετά την έλευση στην Ελλάδα -και, ιδιαίτερα, στην Αθήνα- των προσφύγων της Ιωνίας	"Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη",
Άγνωστη εκπαιδευτική διαδικασία 'η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση', αλλά και τεκμήριο αθωότητας, η ερωτική συμπεριφορά των νεαρών παιδιών	"παίζουν τον έρωτα κρυφά στις μάντρες τα παιδιά".
Οι εργάτες και οι εργάτριες εργάζονταν πολλές φορές και τα Σάββατα αλλά σχολούσαν νωρίτερα από τις καθημερινές (περίπου στις 6 το απόγευμα). Επειδή οι συνθήκες εργασίας -ειδικά στα  εργοστάσια- ήταν μεσαιωνικές, η παύση της εργασίας φάνταζε 'Αναστάσιμη ώρα'	"Σαββάτο βράδυ μου έμορφο ίδιο Χριστός Ανέστη",
το λαϊκό τραγούδι, πάσχιζε να παρηγορήσει τους κατάκοπους εργαζόμενους, συχνά, χωρίς επιτυχία	"ένα τραγούδι του Τσιτσάνη κλαίει κάπου μακριά".
Παρά τις αντιξοότητες, υπάρχει χώρος για ρομαντισμό αλλά χωρίς προοπτική, καθώς η σκληρή καθημερινότητα ξαναρχίζει από την Δευτέρα	"Πάει κι απόψε ... από Δευτέρα πάλι, πίκρα και σκοτάδι".
Ο θάνατος -ως το τέλος μιας τέτοιας ζωής- μπορεί και να μην είναι απειλή, αλλά λύτρωση, με την προϋπόθεση να έχει υπάρξει προηγουμένως, έστω μια μικρή περίοδος ευτυχίας που θα έκανε 'δίκαιο' και 'ανεκτό' το 'Τέλος'.	"Αχ, νά ’ταν η ζωή μας Σαββατόβραδο κι ο Χάρος νά ’ρχονταν μια Κυριακή το βράδυ".
Ο αλκοολισμός, καταγεγραμμένη πληγή της εργατικής τάξης ήδη από την εποχή που καταγράφει ο Ένγκελς στο βιβλίο του: Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία και απεικονίζεται σε ζωγραφικούς πίνακες της εποχής	"Οι άντρες σχολάν’ απ’ τη δουλειά και το βαρύ καημό τους να θάψουν κατεβαίνουνε στο υπόγειο καπηλειό".
Όπως, συχνά συμβαίνει και στη δημοτική ποίηση, ο ποιητής εδώ εμπλέκει και την προσωποποιημένη φύση στην  "διόρθωση" των σφαλμάτων ή των αδικών που έχει επιβάλλει η ανθρώπινη κοινωνία. Κάποιες φορές -πριν από τον θάνατο- βελτίωση της ζωής μπορεί να προσφέρει στις γυναίκες ο γάμος, με την προϋπόθεση να είναι όσο το δυνατό, λιγότερο φτωχές και αν αυτό δε συμβαίνει, να τις ζηλέψουν για την ομορφιά τους.	"Και το φεγγάρι ντύνει, λες, με τ’ άσπρο νυφικό του, τις κοπελιές που πλένονται στο φτωχο-πλυσταριό".

Ένας ιστορικός δίσκος (ντοκουμέντο) από τις δύο συναυλίες που έγιναν 20 και 22 Μαρτίου 1961 στο Θέατρο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ με την ορχήστρα του ΕΙΡ. Διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης και συμμετείχε φιλικά σε δύο κομμάτια ο Μάνος Χατζιδάκις παίζοντας πιάνο. Σολίστ στο μπουζούκι ήταν Ο Μανώλης Χιώτης και τραγουδιστές ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα και η Μαίρη Λίντα. Επίσης σε πρώτη εμφάνιση ο Τέρης Χρυσός. Ήταν η πρώτη φορά που το ελληνικό κοινό θα έβλεπε τον Μ. Θεοδωράκη και τον Μ. Χατζιδάκι μαζί στη σκηνή, και η πρώτη φορά που αυτοί οι λαϊκοί τραγουδιστές θα αντιμετώπιζαν ένα διαφορετικό κοινό σ' ένα τέτοιο χώρο! (3) 

Πηγές - Σύνδεσμοι: 

1. Ερατοσθένης Καψωμένος Αναζητώντας το χαμένο Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, Α΄ (Νεοελληνική ποίηση και πολιτισμική παράδοση) Πατάκης, Αθήνα, 2002.

2. https://www.youtube.com/watch?v=UcLiX3tCVY

3. https://www.youtube.com/watch?v=aWD9LrDjB4

Γιώργος Χατζηαποστόλου

....παιδάκι μου...

 

Ανοίγοντας την τηλεόραση ένα βράδι στις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη,άκουσα το πρώτο "Άχ!" και κάθισα καλύτερα στη θέση μου για να καταλάβω τι συμβαίνει! Ανατρίχιασα! Ένα μικρό παιδί τραγουδούσε -με φωνή ώριμης γυναίκας- το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι "Τζιβαέρι"! Ένιωσα πλούσιος ' ένιωσα πλήρης!

Η παράδοσή μας είναι η πραγματική περιουσία μας. Η αφομοίωση και η μετουσίωση της Ελληνικής παράδοσης -σε όποιο βαθμό μπορούν να λειτουργήσουν στο μυαλό και στην ψυχή ενός μικρού κοριτσιού (10 ετών)- λειτουργούν ως λυτρωτική και σχεδόν μεταφυσική εμπειρία για όσους ενήλικες παρακολουθούν αυτή τη μοναδική ερμηνεία. Το αμήχανο χαμόγελο της μικρής ερμηνεύτριας, με την ολοκλήρωση του τραγουδιού, δείχνει την τεράστια διανοητική προσπάθεια που κατέβαλε για να καλύψει την απόσταση ανάμεσα στην παιδική και στην ενήλικη ζωή για διιάστημα 3΄λεπτών. Η Μαρίνα αντιμετώπισε το τραγούδι ως ένα δύσκολο θεατρικό ρόλο τον οποίο κατάφερε να υπηρετήσει με μια μοναδική "επαγγελματική" συνέπεια ενδεδυμένη ταυτόχρονα με την καθαρότητα και την αθωότητα της ηλικίας της.

Τα "Άχ!" της ήταν οι αναστεναγμοί της γερασμένης γυναίκας που φοβάται πως θα πεθάνει χωρίς να προλάβει να δει το ξενητεμένο εγγόνι της! Την κατάρα "ανάθεμα!" την εννοεί όταν την ψελλίζει!  Ο λυγμός στη φράση: "...που πήρες το παιδάκι μου.." είναι ο αληθινός σπαραγμός της νησιώτισσας μητέρας που προσμένει το παιδί της. Η αποθέωση του τραγουδιού έρχεται με τη χαμηλόφωνη φράση: "Σιγανά και ταπεινά!" Τι άλλο να προσθέσω; Τα λόγια περιττεύουν!

Είχα χρόνια να συγκινηθώ τόσο και να κλάψω και δεν ήμουν ο μοναδικός. Η κάμερα εντόπιζε αντρικά πρόσωπα άναυδα ή φανερά συγκινημένα και γυναίκες να μειδιούν με νόημα στις θέσεις του κοινού. Ο Βαγγέλης Γερμανός που χαρακτηρίζεται από εξαιρετικό αυτοέλεγχο και τεράστια ψυχραιμία, με πολύ μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να αρθρώσει δυό φράσεις: "... η παράδοση παραδίδεται σε ανθρώπους που την αφομοιώνουν και τη μετουσιώνουν παιδί μου κι εσύ το έκανες αυτό σε 2 λεπτά! Αυτό μόνο θα σου πω: με συγκίνησες παιδί μου! Μπράβο!". Τα μάτια της Ευρυδίκης ήταν λίμνες συγκίνησης και μίλησε για : "μεγάλη ψυχή¨". Η Ντέμη είπε: "είσαι τυχερή!" Με τη φράση της αυτή εννοούσε προφανώς πως όποιος έχει τέτοιο καλλιτεχνικό χάρισμα, όπως η Μαρίνα, του το έδωσε ο Θεός και είναι ευλογημένος. Ο Γιώργος Θεοφάνους είχε ανατριχιάσει ολόκληρος στη διάρκεια του τραγουδιού, έστενε φιλιά και με τα δύο χέρια του στο τέλος του τραγουδιού και δυό φορές ενώ σχολίαζε -καθώς ακουγόταν πάλι το τραγούδι ως υπόκρουση- πήγε να βάλει τα κλάμματα!

Ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας έλεγε πως για να περάσει κάποιος την Πύλη της Βασιλείας του Θεού θα πρέπει να είναι παιδί ή θα πρέπει να σκύψει! Η Μαρίνα είναι παιδί και το κοινό υποκλίθηκε στην ανθρώπινη ποιότητά της. Η υποβλητική και διακριτική μουσική ανέδειξε ακόμα περισσότερο αυτή την ευαίσθητη παρουσία.

Ήταν μια ευτυχισμένη στιγμή για την Ελληνική τηλεόραση!  

 

Γιώργος Δημητρίου Χ.

  

Η αντίσταση "θέλει" ρυθμό!

Τούμπου τούμπου ζα

Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς & Παύλος Σιδηρόπουλος ( Ντουέτο )

Εδώ δεν έχει σύνορα
δεν έχει καλοσύνη
μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός
και πίσω του οι σκύλοι
Τραπέζι πεντακάθαρο
λεφτά, χαρτιά και τσόχα
κρατάς τη μύτη σου μακριά
να μη σε πάρει η μπόχα

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Εγύρισα όλη τη γη
με ένα αεροπλάνο
μοντέλο απ' την κατοχή
που 'χε φωνή σοπράνο
Σ' ένα σταθμό μου είπανε
όλη την ιστορία
στη ζούγκλα πως χαθήκατε
σας ’φάγαν τα θηρία

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Εκείνο που δεν μάθατε
κι οι μαύροι εγελάγαν
είναι γιατί ψοφήσανε
τα ζώα που σας φάγαν
Δηλητηριαστήκανε
από τα δυο κορμιά σας
το λέει το ραδιόφωνο
κρίμα στην ανθρωπιά σας

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Στο δέντρο αναπαυτήκανε
τα δυο καημένα ζώα
ενθάδε κείται έγραψαν
ο λέων με τον βόα
Γι' αυτό ν' ακούς τις συμβουλές
του γέρου προς του τράγου
που φάγαμε εψές αργά
στη στάνη του Πανάγου

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Μη με αφήνεις μοναχή μου
μη με αφήνεις μόνη τη φτωχή
μη με αφήνεις μοναχή μου
μη με αφήνεις, σε παρακαλώ

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού.

Έχεις και είμαι!

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που έγιναν δικοί μου, όταν έπαψαν να με συντροφεύουν με τη φυσική τους παρουσία όσοι γεννήθηκαν "δικοί μου".
Η εικόνα που παρουσιάζεται στο video είναι πολύ κοντά σε αυτό που θα ονόμαζα "στιγμές οικογενειακής ευτυχίας", παίζουν υποθέτω στο χώρο της αυλής τους σε έναν τόπο του εξωτερικού, υποθέτω πως είναι απόδημοι Έλληνες ή ξένοι με Ελληνική ψυχή. Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερα γοητευτικό να το βλέπει κανείς. Αν μπορώ να διακρίνω καθαρά, η μπλούζα του κυρίου που τραγουδάει, γράφει: Polska (Πολωνία).

Ευχαριστώ για τη δροσιά!

Αναζητώντας πρότυπα έκφρασης

Ότι είναι το θέατρο για την τέχνη, είναι πιστεύω, ο χορός για την προσωπική έκφραση, δηλαδή η πλέον ολοκληρωμένη μορφή. Έχω χρόνια να χορέψω, γιατί έχω πολύ καιρό να αισθανθώ ευτυχισμένος για διάστημα περισσότερο από μια-δυό ώρες ' όσο με έκαναν να αισθανθώ έτσι, μια συναυλία ενός αγαπημένου καλλιτέχνη ή μια παράσταση κάποιου αγαπημένου ηθοποιού. "Η ευτυχία τζιέρι μου είναι την για τα ζώα" έλεγε ο Σαββόπουλος' με ενοχλεί που δείχνει να έχει δίκιο ' φαίνεται πως είναι αλήθεια. Όταν στα 13 μου άρχισα να γράφω 'ποιήματα' ένα από τα πρώτα είχε τίτλο 'η ζωή είναι στιγμές'. Τότε, θυμάμαι, το είχα θεωρήσει διορατικό, ενώ είναι απλά πραγματικό. Ο χορός που προτιμώ να βλέπω να χορεύουν είναι ο ζεϊμπέκικος ' γιατί είναι, όπως τον αντιλαμβάνομαι, ατομική έκφραση, ενδοστρεφής, κυκλικός και τελετουργικός, χορός για άντρες ή για γυναίκες με αντρική ψυχή. Μια από τις στιγμές που με κάνει να ξεχνιέμαι είναι και αυτή που ακούω τραγούδια όπως αυτό του Γ. Σπανού, του Λ. Παπαδόπουλου και του Μανώλη Μητσιά.

Ένας καταπληκτικός δίσκος που ξανάκουσα μετά από καιρό είναι ο "Στα ψηλά τα παραθύρια" του Σταύρου Κουγιουμτζή. Σημειώνω από αυτόν το τραγούδι "Κάποιος χτύπησε την πόρτα" (υπέροχο ζειμπέκικο) και το "Τα χρόνια της υπομονής" με τον Νταλάρα και την Βίσση, πριν η τελευταία αρχίσει το κυνήγι της εμπορικότητας από το οποίο δεν θέλει και δεν μπορεί να απαλλαγεί ακόμη και σήμερα, όπου ζούμε τέτοια χρόνια υπομονής.

 

Γιώργος Δημητρίου Χ.

Η δύσκολη αγάπη