Ένας σοβαρός άντρας

Η ομορφιά της απλότητας, η "μετάφραση" του συναισθήματος σε μια μελωδία όλο φυσικότητα, λιτότητα και μαγκιά' αλλά ευγενική, όχι αλήτικη. Μεγάλο δώρο, να μοιράζεις την ψυχή σου σε κομμάτια -σαν αντίδωρα- αλλά χωρίς να απλώνεις το χέρι για αντάλλαγμα' να μη χαρίζεις  τίποτα πέρα από τη γλυκιά ανάμνηση και το ωραίο ταξίδι. Τι ωραίο γνήσια αντρικό πρότυπο ο μέγας Μάρκος Βαμβακάρης.

Ευχαριστώ
Γιώργος Χατζηαποστόλου

Η μουσική ως συνεργατική επιστήμη

Γιάννης Χρήστου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στο Κάιρο στις 8 Ιανουαρίου 1926 και μεγάλωσε στην ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας, όπου πήρε και τα πρώτα μαθήματα πιάνου, ενώ συνέχισε τις μουσικές σπουδές του με τη διάσημη πιανίστα Τζίνα Μπαχάουερ. Η μητέρα του συνέβαλε στις μετέπειτα καλλιτεχνικές, φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες. Τελιώνοντας το σχολείο μετά τα οικονομικά, σπούδασε φιλοσοφία με τον Λούνβιχ Βιτγκενστάιν και τον Μπέρτραντ Ράσελ στο Καίμπριτζ καθώς και ανώτερα θεωρητικά της μουσικής, ενώ την ίδια χρονική περίοδο ασχολήθηκε σε βάθος με την αναλυτική ψυχολογία, επεηρεασμένος από τον αδερφό του, ο οποίος σπούδαζε τότε στο Ινστιτούτο Γιουνγκ στη Ζυρίχη.

Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο αφοσιώθηκε στη σύνθεση και το 1956 νυμφεύθηκε την παιδική του φίλη Θηρεσία (Σία) Χωρέμη, ζωγράφο. Την ίδια χρονιά, ο θάνατος του αδερφού του σε τροχαίο δυστύχημα σημάδεψε όλη του τη ζωή. Το 1960, με τις εθνικοποιήσεις του Νάσερ, εγκατέλειψε την Αλεξάνδρεια και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Χίο, όπου είχε οικογενειακή περιουσία.Τα τελευταία χρόνια διέμενε κυρίως στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκε, εκτός από τη σύνθεση με της προώθηση της πρωτοποριακής ελληνικής μουσικής.

Ο Γιάννης Χρήστου συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης, συνθέτοντας μουσική για παραστάσεις αρχαίου δράματος, ενώ έγραψε, επίσης, ορατόρια και όπερες.

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την ημέρα των γενεθλίων του στις 8 Ιανουαρίου 1970.

Μουσικό έργο

Το έργο του διακρίνεται σε έξι περιόδους:

Πρώτη περίοδος (1949-1953)

Δεύτερη περίοδος (1953-1958)

Τρίτη περίοδος (1959-1964)

Τέταρτη περίοδος (1965-1966)

Πέμπτη περίοδος (1966-1968) και

Έκτη περίοδος (1968-1970)

Αποτίμηση του έργου του

Ο Γιάννης Χρήστου ήταν πρωτοποριακός συνθέτης και στοχαστής, από τις μεγαλύτερες μορφές της έντεχνης ελληνικής και παγκόσμιας μουσικής του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Jani Christou. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με τη μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέρα από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα δόγματα. Έχοντας βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας, ψυχολογίας, θρησκειολογίας, κοινωνικής ανθρωπολογίας, Ιστορίας της Τέχνης αλλά και αποκρυφισμού, ανέπτυξε το δικό του φιλοσοφικό σύστημα και τη δική του ορολογία για τη μεταφυσική της μουσικής και προσπάθησε ιδιαίτερα με τα τελευταία έργα του να υλοποιήσει τις ιδέες του σε ένα ευρύτερο "μεταμουσικό" πλαίσιο, όπου η μουσική ήταν κάτι πέρα από μουσική, συνεργαζόμενη με πολλές τέχνες με έναν νέο, υπερβατικό και λυτρωτικό τρόπο.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A7%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85_(%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82)

Anna Martine Lucciano, Γιάννης Χρήστου - Έργο και προσωπικότητα ενός Έλληνα Συνθέτη της εποχής μας, μτφρ. Γ. Λεωτσάκος, Εκδ. Βιβλιοσυνεργατική 1987, σ.σ. 240. 

(Περιληπτική παρουσίαση από την el. Wikipedia 

Γ. Χατζηαποστόλου)

Σπαράγματα αισθητικής αφέλειας

Αυτός ο ασυνήθιστος φετινός χειμώνας άρχισε και συνεχίζεται με καλοκαιρία -και μικρά διαλείμματα χιονόβροχου- σύντομες υπενθυμίσεις της εποχής. Ο "Θεός της Ελλάδας" δείχνει να ανέχεται την αστάθεια των πεποιθήσεών μας, την έλλειψη πίστης, τις σπασμωδικές κινήσεις μας για να ξεφύγουμε από τη φτώχεια χωρίς, όμως, να περιορίζουμε τις ανάγκες μας ώστε να περάσουμε στη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού προτύπου. Πιστοί συνοδοιπόροι μας σε όλη αυτή την προσπάθεια οι άνθρωποι που έχουν ελαχιστοποιήσει τις ανάγκες τους -ζωντανά παραδείγματα ανεξαρτησίας και ψυχικής επάρκειας- οι καλλιτέχνες του δρόμου. 

Ανάμικτα συναισθήματα με κατακλύζουν κάθε φορά που συναντώ μουσικούς να παίζουν στο δρόμο: χαίρομαι ν΄ακούω τη μελωδία, λυπάμαι επειδή βρίσκονται -άστεγοι- να παλεύουν για να ζήσουν, ντρέπομαι γιατί είμαι προσωπικά υπεύθυνος για την κατάστασή τους (διασκεδάζω σπάνια και επομένως τους έχω στερήσει τη βοήθειά μου για χρόνια), θυμώνω, διότι στη θέση τους θα έπρεπε να βρίσκονται οι μεγαλόστομοι πολιτικοί που είπαν, είπαν, είπαν και τίποτα δεν έκαναν. Μα κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να γίνει γιατί οι πολιτικάντηδες θα πέθαιναν της πείνας, καθώς δεν θα είχαν να προσφέρουν στον κόσμο το παραμικρό, ως ανεπάγγελτοι, οι περισσότεροι. Όποτε μπορώ να ενισχύσω τους καλλιτέχνες, γίνομαι πλουσιότερος κατά πολλές χιλιάδες συναισθήματα. 

Η Ελλάδα της κρίσης γεννάει μια κοινωνία της απόκρισης '  αντανάκλαση της περιόδου 1960-65 όπου η ανθρωπιστική τέχνη κυριαρχούσε πάνω στην οικονομική δυσπραγία. Παρέες ελεύθερων ανθρώπων, οι άστεγοι καλλιτέχνες, παραδίδουν μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς και αισθητικής ευαισθησίας, Οι περαστικοί ανταποκρίνονται σε αυτά τα ηχητικά καλέσματα της πολιτιστικής μνήμης προσφέροντας περισσότερα από τον οβολό τους ' χαρίζοντας την αγάπη και το σεβασμό τους σε αυτούς τους σκληρά δοκιμασμένους καλλιτέχνες. 

Η Μαρία Κοτσίρη μιλάει για τη ζωή της, κομπιάζει, ντρέπεται να περιαυτολογήσει αλλά δεν κρύβεται και δεν μασάει τα λόγια της. Ερμηνεύει παραδοσιακά τραγούδια με τον ίδιο τρόπο που οι ραψωδοί της αρχαιότητας απέδιδαν τα έπη και οι τροβαδούροι του Μεσαίωνα τις ρομαντικές ιστορίες: με απλότητα, ευθύτητα και χάρη. Ζώντας το Σήμερα για χάρη του Χθες. 

Ζωντανεύοντας τη γλώσσα των τόπων της Ελλάδας οι μουσικοί των πολιτισμικών πεζοδρόμων μας συμφιλιώνουν με μια πολιτιστική κληρονομιά που μας ανήκει έστω κι αν την αποποιούμαστε συνήθως, στο όνομα της εναρμόνισης της πνευματικής μας πορείας με τα σύγχρονα ρεύματα. 

Πώς να μη συγκινηθεί κάποιος όταν βλέπει αυτό το πλάσμα με το πολίτικο λαούτο, πολύχρωμο ξωτικό, φευγάτο από παλιό παραμύθι, να διηγείται με τόση ζέση και τέτοια κοριτσίστικη αφέλεια ιστορίες περασμένες που δεν πρέπει να ξεχαστούν γιατί φυλάνε στο σώμα τους συμπυκνωμένη την ομορφιά της ζωής και τη χαρά της έκφρασης. Ο αναστεναγμός της ανακούφισης στο τέλος του βίντεο και η αποστροφή του προσώπου από την κάμερα δείχνει την ένταση της προσπάθειας που προηγήθηκε. Είναι συνηθισμένο πράγμα οι μεγάλες ψυχές να κατοικούν σε μικροκαμωμένα σώματα.

Απίστευτες οι αντοχές του λαού μας, ενός λαού που πάντα πληρώνει τους λογαριασμούς του με την ιστορία, ανασύροντας διαρκώς μεγάλα ποσά δύναμης από της τράπεζα της Παράδοσης. 

Γιώργος Χατζηαποστόλου

Καλλιτέχνες με λόγο ύπαρξης: Αντώνης Βαρδής

Το περασμένο καλοκαίρι  και η καταχνιά που το είχε σκεπάσει έκανε πολλούς από τους Έλληνες να αναζητήσουν ευχάριστες στιγμές, ειδήσεις με φως, ανθρώπους με όραμα και πρόσωπα με λόγο και αρχές!

Οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ελλάδα και, φαντάζομαι, αρκετές εκπομπές σταθμών των Ελλήνων του Εξωτερικού, κατακλύζονται από την είδηση του θανάτου ενός σπουδαίου μουσικού: του Αντώνη Βαρδή, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Η αξιοσημείωτη ποιότητά του ως ανθρώπου, είναι ουσιαστικότερη, κατά τη γνώμη μου, από αυτή του μουσικού. Υπενθυμίζω το χιούμορ και τον αμείλικτο αυτοσαρκασμό που δεν παρέλειπε με κάθε ευκαιρία να ασκεί στον εαυτό του. Οι ώριμοι άνθρωποι και οι καλλιτέχνες, όπως ο Αντώνης Βαρδής, πιστεύω ότι συνεχίζουν να ζουν μετά τη στιγμή του φυσικού θανάτου τους και επιμένουν να αγνοούν τις μικροκακίες, τη ζήλεια και τις ανασφάλειες, στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους ατάλαντους. Ένα μικρό δείγμα της συνθετικής παρουσίας του ξετυλίγεται στην ευτυχή συνάντηση της δυνατής μουσικής του με τον ανελέητο στίχο του Κώστα Τριπολίτη. Παρόμοιες συναντήσεις με όλους τους μεγάλους Έλληνες στιχουργούς και ερμηνευτές δίνουν τραγούδια όπως αυτό, που θα μείνουν για να μας τον θυμίζουν. Όσοι είναι έτοιμοι για το μεγάλο ταξίδι φεύγουν γρήγορα ' όσοι καθυστερούν, φαίνεται πως χρειάζεται να προσπαθήσουν περισσότερο.

Καλό ταξίδι!

Γιώργος Δημητρίου Χ.

Ένα τραγούδι: αφιέρωμα στη μνήμη του Γιώργου Ζαμπέτα!

Στίχοι: Γιώργος Ζαμπέτας

Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ζαμπέτας

Αποσπάσματα από έρωτες

Χειμώνας βαρύς, κρύο πολύ

κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι

δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε

και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Εκείνη μονάχη της,

έψησε ένα καφεδάκι,

άναψε ένα τσιγαράκι, πήγε στη βιβλιοθήκη της,

πήρε τον πρώτο τόμο από

τ' απομνημονεύματά της,

ξάπλωσε στη ντιβανοκασέλα της

κι άρχισε να τα διαβάζει ένα-ένα.

Ο πρόλογος δεν έλεγε και πολλά

πράγματα. Μα σαν έφτασε στη

σελίδα 96 εκατομμύρια τετρακόσια

εβδομήντα τρία οχτακόσια είκοσι

έξι, κάθετος, παύλα και κάτι ψιλά,

έγραφε οτι συνεδέθη με νεαρόν,

αλλά το ειδύλλιο δεν εκράτησε

παρά μόνον τρία εικοσιτετράωρα

διότι ούτος εκ των υστέρων

απεδείχθη ακατάλληλος.

Κι έτσι "καθαρίσανε" ένα βράδυ

που το φεγγάρι δεν βγήκε

και η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου.

Σελίδα 9 του εβδομηκοστού

τετάρτου τόμου.

Έγραφε οτι ήτανε καλοκαιριάκι

οτι είχε βγει στην παραλία

να κάνει το μπάνιο της.

Εκεί γνώρισε ένα νεαρό,

τον επλησίασε, ανταλλάξανε

μερικές κουβέντες και τον

ρώτησε για τ' όνομά του.

Εγώ, της λέει αυτός, ονομάζομαι

Φριτς. Τον αγάπησε τρελά. Αλλά

σαν μπήκε το φθινόπωρο, αυτός

την πούλεψε για την πατρίδα του

και κείνη ξέμεινε μόνη της,

ένα βράδυ που το φεγγάρι

δεν βγήκε και η βρόχα έπεφτε,

ράιτ θρου.
Σελίδα 6, Άρθρο Βου,

Παράγραφος Ξου, Κεφάλαιο Θου.

Έγραφε οτι πήγε και τον

εσυνάντησε και του είπε οτι

θα έπρεπε να γίνει ο γάμος.

Αυτός δεν έφερε αντίρρηση και

προσδιορίστηκε Πέμπτη ώρα μηδέν

και τριάντα τρία πρώτα και

σαράντα εννέα δεύτερα.
Η μέρα πλησίασε,

εκείνη για να πάει να παντρευτεί,

μπήκε στο μπάνιο της,

έριξε τα αποσμητικά της,

τα απορρυπαντικά της, ντύθηκε,

φόρεσε το νυφικό ενώ απ' όξω

το φεγγάρι δεν βγήκε

και η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου.

Αυτή είναι

η ιστορία μιας κυρίας.

-

Αποσπάσματα από Έρωτες (Part II) Πάρτη Του

-

Συστημένη επιστολή

Μετά το γάμο, δεν πέρασε πολύς καιρός

αυτός ένα βράδυ, πήρε δρόμο κι εξηφανίσθη

Οι λόγοι, της εξαφανίσεώς του

ήτανε τελείως μυστικοί

Εκείνη, πάλι ξέμεινε μόνη της

άναψε ένα τσιγαράκι, κίνγκ σάιζ

σηκώθηκε, πήγε ετάισε τους κύνας

τάισε και τας γαλάς

και καθήμενη στο ράντζο

απολάμβανε τη φύση

η οποία εκείνη τη βραδιά

ήτανε θλιμμένη, πολύ θλιμμένη

σκοτεινή και μαύρη

και η βρόχα έπιπτε ράι θρου

Πέρασαν χρόνια και χρόνια, κι αυτή τον

περίμενε

κι όλο τον περίμενε, ξαπλωμένη στην

ντιβανοκασέλα της

σηκώθηκε πήγε στο γκάρντεν, βγήκε απ' το

γκάρντεν

ξαναπήγε ξαναξάπλωσε, όταν ξαφνικά

άκουσε να χτυπάει το κουδούνι

Βγήκε και ήρθε αντιμέτωπη με τον ταχυδρόμο

Της έφερε ένα γράμμα συστημένο, από τα

μακρινά

Το πήρε με λαχτάρα, υπόγραψε στο κιτάπι

του

ταχυδρομικού διανομέα, το άνοιξε κι άρχισε

να το διαβάζει: Κεντρική Ευρώπη του μηνός τάδε,

ημέρα τάδε και ώρα τάδε και κάτι ψηλά,

κάθετος και παύλα

σου έρχομαι μετά από χρόνια, να σου πω το

γκουντ μόρνινγκ μου

με το χάου αρ γιού μου, να σου ρίξω κι ένα

αϊ λαβ γιου, αϊ λαβ γιου, αϊ λαβ γιου

για να καταλάβεις ότι μέχρι τώρα δεν σε

ξέχασα

αλλά οι ασχολίες μου με τα τέσσερα παιδιά

δεν μου επέτρεψαν να επικοινωνήσω τόσα

χρόνια μαζί σου

διότι ο ένας μου γιός σπουδάζει στην Ελβετία

πολιτικές επιστήμες

ο άλλος μου γιός είναι στο Μπερναμπούκο

σπουδάζει δερματολογία

η κόρη μου αντικιτέρρρρρρρρρ στη Γαλλία

και το μεγαλύτερο μου παιδί απ' όλα

πηγαίνει από την Ουρακοτάγκα στην Ουγκάντα

κι έχει ο Θεός κάποτε ίσως σε συναντήσω,

αμήν.

Εκείνη δάκρυσε για το χαμένο έρωτα

έκλεισε το γράμμα, αποκοιμήθηκε απάνω στο

γράμμα

με τις παλιές αναμνήσεις

ένα βράδυ που το φεγγάρι δε βγήκε

και η βρόχα έπεφτε ράι θρου.

Οι στίχοι προέρχονται από τον τόπο: http://www.stixoi.info/

Μάτια, διάπλατα ανοιχτά!

Δεν έχω πρόχειρη πρόφαση για να ασχοληθώ με τον Νίκο Ξυλούρη. Δεν είναι κάποια επέτειος που να αποδίδει κάποια συνάφεια στο μικρό μου κείμενο σε σχέση με ένα γεγονός που να τον αφορά. Όμως πάντα τον μεταφέρω στη μνήμη μου, όταν αναζητώ πρότυπα ζωής και τέχνης στο παρελθόν, γιατί έγινε πολύ φτωχό το ελληνικό καλλιτεχνικό παρόν. Αφού δεν μπόρεσα όσο μας συντρόφευε από κοντά, να του πω κάποιες σκέψεις μου, είπα να τις γράψω.

Πόσα χρόνια έχετε να δείτε ένα πρόσωπο καθαρό και ένα βλέμμα διάφανο όπως το νερό της πηγής που λίγοι έχουν τα μάτια της ψυχής τους ανοιχτά για να την ανακαλύψουν; Πόσο καιρό έχετε να δείτε έναν άντρα που να μην "παριστάνει" αλλά να "είναι", που να σε κοιτάει κατάματα χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα γιατί δεν έχει να κρύψει τίποτα;

Εγώ είδα έναν τέτοιο νέον άντρα πριν από λίγες μέρες πάνω στο τρακτέρ του, στο αποκλεισμένο από την αστυνομία λιμάνι του Πειραιά να βροντοφωνάζει προς τους αστυνομικούς, που τους έβλεπε φοβισμένους και σαστισμένους, παρατεταγμένους απέναντί του, χτυπώντας τη μαγκούρα του: "Αντισταθείτε μωρέεε!...."

Στερήθηκα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά αυτό τον άνθρωπο, αλλά είχα το προνόμιο να τον ακούσω να τραγουδάει:

"Πώς να σωπάσω"
Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ' άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

αλλά και να μιλάει σε μια ταινία, και να εξηγεί τα σύμβολα του τραγουδιού "αγρίμια":

"...τα αγρίμια δεν είναι τα άγρια ζώα του βουνού, είναι οι αντάρτες..." που έκαναν αντίσταση κατά των Γερμανών και ζούσαν στα βουνά της Κρήτης την εποχή του Μεγάλου Πολέμου.

Σήμερα οι "αντάρτες" είναι πλάσματα της φαντασίας των δημοσιογράφων και γι' αυτό τους "έδωσαν" χρώμα ώστε να ξεχωρίζουν από τους πραγματικούς. Τα τελευταία χρόνια είναι της μόδας οι "γαλάζιοι αντάρτες" που δηλώνουν πως διαφωνούν με πολιτικές αποφάσεις του κόμματός τους για να "συμφωνήσουν" αμέσως μετά, αφού κερδίσουν ανταλλάγματα μέσα από "διαπραγματεύσεις" με την ηγεσία του κομματός τους.

Στο πρόσωπο του Ξυλούρη, ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος ταυτίζονταν -δεν ερχόταν η μεγάλη καλλιτεχνική αξία να λειτουργήσει ως αντίβαρο ή ως άλλοθι στην ατομική μικροπρέπεια, προστυχιά και απαξία, που χαρακτηρίζει πολλούς κορυφαίους Έλληνες καλλιτέχνες της εποχής μας - "άντρες" αλλά και γυναίκες. Οι άνθρωποι αυτοί ως δημιουργήματα των δισκογραφικών εταιρειών και δημόσια "υποχείρια", δεν μπορούν να δημιουργήσουν τίποτε άλλο από δημόσιες σχέσεις, για να ενισχύσουν την καριέρα τους.

Για τον Ξυλούρη η δυναμική συμμετοχή στην πολιτική δεν ήταν πράξη αντίστασης που άξιζε προβολής από τα ΜΜΕ ή απονομής τιμών και προνομίων, αλλά αυτονόητο, απλό και καθημερινό καθήκον και δεν μιλούσε ποτέ γι' αυτό.
Έκανε οικογένεια, αγαπούσε τη γυναίκα -τη δική του, τη μία, την μοναδική Ουρανία. Έκανε στον κόσμο δώρο τη φωνή του όπως και τη ζωή του που τη χάρισε στην οικογένειά του και στην Κρήτη!

"Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, η φωνή του Νίκου Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών. Μέσα σ'αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια Κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης ν'αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι και αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές και οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν."

Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή-αφιέρωμα στη μνήμη του, άκουσα έναν συμπατριώτη του, μεσόκοπο σήμερα, Κρητικό, να μονολογεί μπροστά στον φακό: "Εε.. αφού πήρε αυτό τον άνθρωπο, τόσο νέο... δεν υπάρχει Θεός!"

Συμμερίζομαι τη στενοχώρια του, καταλαβαίνω την πίκρα του, αλλά πιστεύω πως ο Θεός τον πήρε τόσο νέο γιατί ήταν έτοιμος να ταξιδέψει -έδωσε το δώρο της φωνής και της τέχνης του στους Έλληνες σε όλο τον κόσμο, χάρισε ένα πρότυπο ζωής στον Νεοέλληνα, έστω κι αν λίγοι το ακολουθούν σήμερα, γιατί "δεν πουλάει", και συνεχίζει να μας χαμογελάει διακριτικά από εκεί πάνω στα ψηλά, όπου συνεχίζει να ζει.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι δανεικό από την ιστοσελίδα: http://rotokritos.blogspot.com/2008/05/blog-post_12.html
όπου βρίσκεται μια περιεκτική παρουσίαση της ζωής του Νίκου Ξυλούρη

Μια σύντομη ταινία προέρχεται από τον τόπο: http://www.youtube.com/watch?v=8oekf7rRnUc

Οι στίχοι του τραγουδιού βρίσκονται στην ιστοσελίδα: http://www.stixoi.info/