Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2019

Σκέψεις για τη Συναισθηματική Νοημοσύνη (EQ)

Σκέψεις για τη Συναισθηματική Νοημοσύνη (EQ)
Ο συνδυασμός των επαγγελματικών ιδιοτήτων του Daniel Goleman, καθώς είναι ψυχολόγος και δημοσιογράφος, βοήθησε τον ίδιο να προσεγγίσει με γνώση και ευχέρεια σημαντικούς κλινικούς ψυχολόγους, καθηγητές μεγάλων αμερικανικών πανεπιστημίων για παράδειγμα του Χάρβαρντ και του Γέiλ, όπως τον Έντουαρντ Γκάρντνερ, τον Πίτερ Σάλοβι και τον Ρόμπερτ Στέρνμπεργκ και να συζητήσει μαζί τους ζητήματα που αποσαφηνίζουν την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης που εισήγαγε πριν από αρκετά χρόνια.
Παράλληλα, πιστεύω, διευκόλυνε και τους αναγνώστες, γράφοντας με έναν απλό, σαφή, οργανωμένο αλλά όχι εκλαϊκευτικό τρόπο, να κατανοήσουν πολύπλοκα ζητήματα σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου ή τον συνδυαστικό τρόπο συνεργασίας των εγκεφαλικών κέντρων που εξηγούν την επεξεργασία των συναισθημάτων.
Αναλύοντας την έννοια της πολλαπλής νοημοσύνης, ο συγγραφέας μας οδηγεί σε μια πορεία αναγνώρισης της συναισθηματικής νοημοσύνης. Έγκυρες μελέτες έχουν δείξει πως η ικανότητα του εκπαιδευόμενου να λύνει, γρήγορα, μαθηματικά προβλήματα ή να χειρίζεται με άνεση τη γλώσσα μπορεί να του προσφέρει υψηλή βαθμολογία στα σχολικά τεστ, αλλά δεν θα του εξασφαλίσει την επαγγελματική επιτυχία αν δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί, να ερμηνεύσει και να αξιοποιήσει τα συναισθήματά του που γεννιούνται στην καθημερινή διαπροσωπική επικοινωνία με τους άλλους. Ειδικότερα, η ικανότητα του ανθρώπου να ελέγχει τις παρορμήσεις του είναι το κλειδί για την επιτυχία στις κοινωνικές και τις επαγγελματικές σχέσεις.
Ο Γκάρντνερ (πολλαπλή νοημοσύνη), πρότεινε 7 είδη νοημοσύνης, ενώ συνεργάτες του, μετά από έρευνες έφτασαν να καταγράψουν 20 είδη (σ. 72).
Βασικά στοιχεία της συναισθηματικής νοημοσύνης κατά τον Daniel Goleman είναι η ικανότητα να ελέγχεις τις επιθυμίες σου και να μπαίνεις στην θέση του άλλου.
Ο Σάλοβι εντάσσει τα είδη της προσωπικής νοημοσύνης στο βασικό του ορισμό περί συναισθηματικής νοημοσύνης, επεκτείνοντας αυτές τις ικανότητες σε πέντε βασικούς τομείς:
• Γνώση των συναισθημάτων ή Αυτοεπίγνωση
• Έλεγχο των συναισθημάτων μας.
• Εξεύρεση κινήτρων για τον εαυτό μας
• Αναγνώριση των συναισθημάτων των άλλων ή Ενσυναίσθηση
• Χειρισμός των σχέσεων ή δεξιότητα χειρισμού των συναισθημάτων των άλλων. (σ.σ. 78-79)
Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του ύφους που έχει γραφεί το βιβλίο, η απουσία σοβαροφάνειας και η διαρκής τεκμηρίωση, πράγματα καθόλου αυτονόητα για αρκετούς Έλληνες ψυχολόγους και όχι μόνο.
Για του λόγου το αληθές, πως άνθρωποι μέτριας νοημοσύνης τα καταφέρνουν στη ζωή καλύτερα από πολλούς ιδιαίτερα ευφυείς, μια χαριτωμένη σημείωση από τον Goleman: "Υπάρχει ένα παιδικό ανέκδοτο: Πως λες έναν βλάκα μετά από δεκαπέντε χρόνια; Απάντηση: Αφεντικό". (σ. 69)

Αυτά θα μπορούσε να πει όποιος ολοκληρώσει την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου, όπου συγκράτησα αναφορές του συγγραφέα στον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Τ. Στ. Μίλ, τον Τζων Ντιούι, τον Θορντάϊκ (κοινωνική ευφυία), τον Φρόυντ, τον Έρικσον,τον Σκίννερ, τον Ρότζερς και άλλους.
Σήμερα έχουν επικρατήσει τρία κυρίως μοντέλα για τη συναισθηματική νοημοσύνη ΣΝ (Spielberger, 2004):
(α) Το μοντέλο των Salovey-Mayer (1997) για τη ΣΝ ως ικανότητα διαχείρισης των συναισθημάτων και διευκόλυνσης της σκέψης,,
(β) Το μοντέλο του Goleman (1995), που βλέπει τη ΣΝ ως μια σειρά από ικανότητες και δεξιότητες που καθοδηγούν την αποτελεσματική συμπεριφορά και
(γ) Το μοντέλο του Bar - On (1997), που αποτελεί μια σύζευξη συναισθηματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων καθώς και ικανοτήτων που επηρεάζουν την "έξυπνη" συμπεριφορά (Λ. Νεοφύτου σ. 1022).


Πηγές:
- Daniel Goleman, Η Συναισθηματική Νοημοσύνη - Γιατί το EQ είναι πιο σημαντικό από το IQ, μτφρ. Άννα Παπασταύρου, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα 1998, σ.σ. 462.
- Λεύκιος Νεοφύτου, Συναισθηματική Νοημοσύνη: Επιστημολογικές αμφισβητήσεις και περιορισμοί, Πανεπιστήμιο Κύπρου. Λευκωσία 2006.-διαθέσιμο στη σελίδα: https://www.researchgate.net/…/276280826_SYNAISTHEMATIKE_NO…


Γιώργος Χατζηαποστόλου

Τα ορθάνοιχτα μάτια του ποιητή

Τα ορθάνοιχτα μάτια του ποιητή
Τι να πρωτο-ξεχωρίσεις από ένα έργο δεκατεσσάρων τόμων -η ποίηση μόνο' ας αφήσουμε τα πεζά και τις μεταφράσεις-όπου ένας λυρικός ποιητής και ένας κοινωνικός αγωνιστής όπως ο Ρίτσος, συνυπάρχουν και συνυφαίνουν την ελληνική πολιτική ιστορία εξήντα ετών (1930-1990). Ο Γιάννης Ρίτσος, μαζί με τους Ν. Βρεττάκο, Τ. Λειβαδίτη και Μ. Αναγνωστάκη με τόλμη, ειλικρίνεια και καθαρότητα "ξαναέγραψαν" με την ποίησή τους τα παραμορφωμένα από την πολιτική εξουσία ιστορικά γεγονότα ολόκληρων δεκαετιών και "αποκατέστησαν" έτσι την κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας, εκείνης της εποχής, στις πραγματικές της διαστάσεις.
Επειδή δεν είμαι ούτε φιλόλογος ούτε, βέβαια, κριτικός λογοτεχνίας, θα "ταξιδέψω" σε αυτό το πέλαγος των στίχων με πυξίδα μόνο τη διαίσθησή μου. Θα σημειώσω ό,τι μου "μιλάει" και ό,τι με συγκινεί -φράσεις και στροφές- επεξεργασμένες μικρές "πέτρες" του στρωμένου με τέλεια βότσαλα, προαύλιου μιας εκκλησίας, ενός σχολείου ή ενός αρχαίου μνημείου που ενισχύει, πλάθει ή τεκμηριώνει την ιστορική μας συνείδηση.
Λύνουμε τα σκοινιά' σαλπάρουμε...
Πρώτος τόμος:
Από τη συλλογή Τρακτέρ (1934) το μέρος Πορτραίτα (σ.σ. 25-42). Με χιούμορ και διεισδυτική ματιά ο Ρίτσος αναλύει τους χαρακτήρες του ατομικιστή, του διανοούμενου, του ποιητή, του επαναστάτη, του αρνητή, του αναποφάσιστου, του εγωπαθή, του ανίσχυρου, του ηγέτη, του απροσάρμοστου.
Ο Επιτάφιος (1936) έλαμψε, κατά την γνώμη μου, χάρη στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, την ερμηνεία του Γρηγόρη Μπιθικώτση και στην κοινωνική συγκυρία (δικτατορία Μεταξά, διαδηλώσεις καπνεργατών κλπ) και όχι στην ιδιαίτερη αξία του ποιήματος.
Το εμβατήριο του ωκεανού (1940), αποπνέει την έντονη αίσθηση μιας όμορφης ποίησης, χωρίς διάθεση να ενσωματώσει στοιχεία πολιτικής στράτευσης ή εντυπωσιασμού (σ.σ. 259-290).
Στη συλλογή: Σημειώσεις στα περιθώρια του χρόνου (1941), η παράδοση της λακωνικής λεκτικής λιτότητας καθηλώνει τον αναγνώστη.
Δεύτερος τόμος:
Η πρώτη συλλογή: Αγρύπνια (1941-1953), άρχισε να γράφεται στην Αθήνα, συνεχίστηκε στον Άη- Στράτη και ολοκληρώθηκε στην Αθήνα. Ο τόπος και οι συνθήκες ζωής στην εξορία, διαμόρφωσαν το ύφος και τη μορφή των ποιημάτων. Τα νοήματα συνδυάζονται ήρεμα και ισορροπημένα κάτω από αφόρητη ψυχολογική πίεση. Αγροτικά σύμβολα, αστικοί μύθοι, ζωντανά στοιχεία της δημοτικής παράδοσης και προσωπική αισιοδοξία συντείνουν προς την βεβαιότητα μιας ευτυχούς έκβασης του κοινωνικού αγώνα. Παραθέτω λίγα αποσπάσματα του ποιητή:
"Αγαπημένε μου Ζολιό (Κιουρί), σου γράφω απ' τον Άη-Στράτη.
Βρισκόμαστε δω πέρα, κάπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι
άνθρωποι απλοί, δουλευτάδες, γραμματιζούμενοι
με μια τρύπια κουβέρτα στον ώμο μας
μ΄ ένα κρεμμύδι, πέντε ελιές
κι ένα ξεροκόμματο φως στο ταγάρι μας
άνθρωποι απλοί σαν τα δέντρα μπροστά στον ήλιο
άνθρωποι που δεν έχουμε άλλο κρίμα στο λαιμό μας
εξόν μονάχα που αγαπάμε όπως κι εσύ
τη λευτεριά και την ειρήνη" (σ. 99).
"Εγώ περπάτησα πολύ - κουράστηκα - .
Κάποτε απ' την πολλή την κούραση βολεύεσαι στην κούραση,
σταματάς και λες: έφτασα. - Πού έφτασες;
Λες: βρήκα - Τί βρήκες;
Ά, ναι,, ίσως να βρήκες
πως δε φτάνει κανείς ποτέ πουθενά.
Είναι κι αυτό μιά αλήθεια.
Μα δεν τη λες" (σ. 127).
"Ένας άνθρωπος θέλει να γελάσει.
Προσπαθεί, σφίγγει το στόμα του, μη βρίσκοντας ακόμη το γέλιο του.
Όλοι θέλουμε να γελάσουμε.
Στην παραλία σεργιανάν οι εξόριστοι,κουβεντιάζουν
- ετοιμάζουν το γέλιο του κόσμου.
Η θάλασσα είναι ήσυχη. Δυό χωροφύλακες περάσαν.
Ο ένας κρατούσε ένα κλαδάκι μυγδαλιά. Θα μιλούσαν
για τα κορίτσια τους - μια και κρατούσε τούτο το κλαδάκι.
Τα λουλούδια τούς φέγγανε το πρόσωπο κάτω απ' το πηλήκιο.
Ο κόσμος του λέω, είναι όμορφος.
Ότι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις, όμορφος.
Το μέλλον σίγουρο, αδερφέ μου. Ό,τι κι αν γίνει σίγουρο.
Δεν υπάρχουν πια αποσιωπητικά στη φωνή ή στη σιωπή μας. όμορφος.
Μπορείς να κάνεις πίσω τους τροχούς του ήλιου;
Όσο κι αν βάλλουν για μοχλούς τα ντουφέκια τους
όσο κι αν βάλλουν τους ώμους τους - δε γίνεται" (σ. 162-163).
Στη συνέχεια, προσέχω τη συλλογή:
Πρωϊνό άστρο (1955), με υπότιτλο: Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών (πιθανό υπονοούμενο για τα "κορίτσια")
αφού ο ποιητής το αφιερώνει με άκρατη τρυφερότητα, στην κόρη του Έρη.
"Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.
Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας....
Θέλω να σου φέρω αυγινό φως ...." (σ. 305)
Με παρόμοιο, τρυφερό τρόπο, απευθύνεται ο ποιητής και στη Φωτεινούλα Φ. αφιερώνοντάς της, ένα μεγάλο μέρος στην αρχή της επόμενης συλλογής με τίτλο: Υδρία (1958)' ποιήματα που γράφονται στην Αθήνα, ενώ τα ποιήματα του υπόλοιπου μέρους γράφονται στο Διμηνιό Κορινθίας, τη Βάλτσα και την Αθήνα και απευθύνονται στον ενήλικο αναγνώστη.
Φαίνεται πως ο Ρίτσος δοκίμασε να καταφέρει αυτό που θεώρησε αδύνατο ο Γ. Σεφέρης, δηλαδή "να εξαντλήσει τη θάλασσα".
Και οι δύο αυτοί τόμοι είναι μόνο η αρχή της ποιητικής παραγωγής του Γιάννη Ρίτσου.
Γιώργος Χατζηαποστόλου

Ένας χριστιανός ανθρωπιστής

Ο ανθρωπισμός είναι πάντα επίκαιρος
Νομίζω πως δεν είναι κάποια επέτειος (γέννησης, θανάτου) ή έτος αφιερωμένο στον ποιητή, έτσι έχω κάθε λόγο να μην ντρέπομαι που τον "θυμήθηκα" γιατί είχα συγκεκριμένο λόγο.
Οι άνθρωποι που αξίζει να θυμόμαστε -ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες- είναι "παντός καιρού" και "πάσης εποχής" ' δεν συμφωνείτε;
Διαβάζοντας ποιήματα του Βρεττάκου, αυτή την εβδομάδα, συνάντησα μια "γλυκιά" έκπληξη: Ένα μέρος των στίχων του αγαπημένου μου τραγουδιού των τίτλων τέλους της παλιάς σειράς "Βαμμένα Κόκκινα μαλλιά", δηλαδή του: "Τούτος ο ντουνιάς" είναι απόσπασμα από Μανιάτικο μοιρολόι, όπως σημειώνει ο Βρεττάκος.
Το ξαναθυμίζω γιατί αισθάνομαι να ζωντανεύει τη μεγάλη μας δημοτική παράδοση.
"Ξύπνα διαμάντι και ρουμπί
κι αφρέ του μαλαμάτου
πούχω δυό λόγια να σε που
του παραπονεμάτου"
Επιτρέψτε μου παρακαλώ να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη μου: Το ποίημα: "Χτες τη νύχτα ξαναγύρισα στον Ταϋγετο" (σ.171) θα είχε ενδιαφέρον να παρουσιαστεί σε μια εκδήλωση - βραδιά, παράλληλα με την "Αναφορά στον Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη, λόγω της θεματικής συνάφειας ή ως "ποιητικό" μνημόσυνο στον σπουδαίο συμπατριώτη του Βρεττάκου, τον Δημήτρη Λιαντίνη. Λέμε, τώρα...
Γιώργος Χατζηαποστόλου
Ν. Βρεττάκος, Τα Ποιήματα (τόμος πρώτος), Εκδ. Τρία Φύλλα 1999, σ.σ. 202

Ένας κλόουν επιβάλλεται να δείχνει ευτυχισμένος

Ένας κλόουν επιβάλλεται να είναι ευτυχισμένος
Η συλλογή: "Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια" εκδόθηκε όταν δεν σκεφτόμουν ακόμη να γεννηθώ (1958).Δανείζομαι στίχους του ποιητή γιατί δεν μπορώ να περιγράψω καλύτερα την καθημερινή μας πραγματικότητα.
"Από τι αρρώστια, λοιπόν, πάσχει τώρα κι ο σημαιοφόρος; Και γιατί Θε μου, γιατί γελάει...! [....] Εσείς θα με καταλάβετε, λέει, φαινόσαστε μορφωμένος άνθρωπος. Θα σας έτυχε φυσικά να παρακολουθήσετε μια κηδεία - προσέξατε, αλήθεια, πως μόλις ακουστούν οι πρώτες φτυαριές χώμα πάνω στο φέρετρο- αμέσως σκορπίζουν όλοι βιαστικοί σα να θέλουν να ξεφορτωθούν πια αυτόν το νεκρό, που μια ολόκληρη μέρα τους τρόμαζε. Γιατί οι νεκροί, κύριέ μου, δεν είναι μόνο τρομεροί είναι και ανυπόφοροι. Μα είσαστε βιαστικός βλέπω, τι κρίμα, όλοι βιάζονται, γιατί βιάζονται; Πρέπει, βέβαια, κανείς να προλάβει, είναι τόσο λίγη η ζωή....
Η ζωή όμως.όσο να πεις, ήτανε πάντα όμορφη με τις ελπίδες, τα όνειρα, τις μικρότητές της. Ίσως μάλιστα και να μην είναι όμορφη παρά γι αυτές μονάχα τις μικρότητες που σε κρατάνε σ' έν' αδιάκοπο λαχάνιασμα, με το να τις διψάς και να τις απαρνιέσαι - σαν το τεντωμένο σκοινί που σε βαστάει πάνω απ' την άβυσσο της άρνησης και της παραδοχής, στη θανάσιμη, όλο κίνδυνο, ισορροπία της μετριότητας".
(Τάσος Λειβάδίτης, Ποίηση,τόμος 1, Εκδ. Κέδρος 2009, σ.σ. 280-283),
Γ.Χ.

Κείμενα αυτογνωσίας

Η αληθινή περιουσία μας, δηλαδή ότι πραγματικά μας ανήκει, είναι η γνώση του εαυτού μας.
Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει διαβάσει τα ευαγγέλια και τα κύρια πατερικά κείμενα, μπορεί με μια προσεκτική ανάγνωση δύο βιβλίων να καταλάβει τι είναι ορθόδοξη χριστιανική πίστη και -εφαρμοσμένη στην κοινωνία- χριστιανική συμπεριφορά.
Αναφέρομαι στα βιβλία των Ιωάννη Δαμασκηνού : "Έκδοση Ακριβής της ορθόδοξης Πίστεως" και Αγίου Νεκταρίου: "Το γνώθι σαυτόν".

http://www.imgap.gr/…/AG-Pate…/Pateres/Ekdosis%20akrivis.htm
- Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, Το γνώθι σαυτόν (Κείμενα αυτογνωσίας), Εκδ. Άθως 2017, σ.σ. 470.
Γ.Χ. 

Το επάγγελμα της μάνας σας

Stefanos Spiliopoulos
Την σωστή απάντηση στους Μπαμπηδες αυτού του κόσμου την έχει δώσει εδώ και χρόνια ο Σαραμαγκου
"Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε."

Ένα μουσείο για τα πλάσματα της θάλασσας

Πράγματα, γεγονότα και πλάσματα,
όπως θα έλεγε και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης στις "Πέντε Εποχές της Φιλοσοφίας" μπορεί να συναντήσει ο θεατής αυτής της παρουσίασης που δεν είχε τύχει να γνωρίσω όταν πρωτο-παρουσιάστηκε στα 2013.
Η άσβεστη διάθεση για διαρκή μάθηση, η αγάπη για το νησί του, η άμεση και σταθερή χριστιανική πίστη, οι καταδυτικές δεξιότητες, το ελληνικό φιλότιμο και η λαϊκή σοφία βρίσκονται συγκεντρωμένα στο πρόσωπο αυτού του λεβέντη νησιώτη.
Ο καθαρός, ειλικρινής και πρόσχαρος -αν και πικραμένος- άνθρωπος είναι το είδος του ανθρώπου που λείπει από την ελληνική πραγματικότητα.

Τέτοιοι άνθρωποι εύχομαι να βρεθούν σε θέσεις καίριες ώστε να επηρεάζουν με κάποιους τρόπους την εφαρμοσμένη φιλοσοφία στην καθημερινή ζωή μας.
Γιώργος Χ.

Δευτέρα 25 Μαρτίου 2019

Μύθοι και παρα-μύθοι*

*
Μύθοι και παράμυθοι (κατά το θύρα και παράθυρο) αλλά θέλω να παραπέμπει συνειρμικά στα παραμύθια.

Όταν η καθημερινή πολιτική πραγματικότητα είναι βαρετή λόγω των επαναλαμβόμενων -με μικρές παραλλαγές- ειδήσεων που διανθίζονται με ειδήσεις που αφορούν εγκλήματα και καταστροφές και συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και σε κάθε άκρη του πλανήτη, υποχρεώνομαι, με χαρά, να ξαναγυρίσω στα βιβλία μου και να αναζητήσω την αλήθεια σε μύθους αφού δεν μπορώ να τη βρω στην πραγματικότητα.
Είχα ανακαλύψει πριν από χρόνια μια τεράστια -πολύ γνωστή σήμερα- διαδικτυακή βιβλιοθήκη το λεγόμενο Project Gutenberg με χιλιάδες βιβλία. Αναζητώντας, λοιπόν μύθους, έφτασα στον πρώτο διδάξαντα τον Αίσωπο. Χρειάστηκα τέσσερις ημέρες για να μεταφράσω τους 284 μύθους από την αγγλική έκδοση του 1912(!) χωρίς να επιτρέψω στο Google να 'δοξαστεί' στη θέση μου.
Προτείνω, λοιπόν, τον μύθο με τον αριθμό 109.

109. Ο ΠΩΛΗΤΗΣ ΕΙΚΟΝΩΝ

Ένας άνθρωπος σκάλισε μια ξύλινη εικόνα του Ερμή και την εξέθεσε προς πώληση στην αγορά, αλλά, καθώς  κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να την αγοράσει, σκέφτηκε να προσπαθήσει ώστε να προσελκύσει έναν αγοραστή διακηρύσσοντας τις αρετές της εικόνας. Έτσι φώναζε πάνω και κάτω στην αγορά: "Ένας Θεός προς πώληση, ένας Θεός προς πώληση, ένας που θα σας φέρει τύχη και θα σας κρατήσει τυχερούς!"
Κάποια στιγμή ένας από τους παρευρισκόμενους τον σταμάτησε και είπε: 'Αν ο Θεός σου είναι αυτός που μπορεί να τα κάνει όλα, πως γίνεται και δεν τον κρατάς ώστε να τον αξιοποιήσεις για τον εαυτό σου;" "Θα σου πω γιατί" απάντησε, "φέρνει κέρδος, είναι αλήθεια, αλλά χρειάζεται τον χρόνο του γι' αυτό '  εγώ θέλω χρήματα αμέσως".

Έχετε υπόψη κάποιον πολιτικό που βρίσκεται κάθε μέρα στην τηλεόραση χωρίς λόγο (αιτία), χωρίς λόγο (ομιλία), αλλά με σκοπό; Φαίνεται να διακατέχεται από την εμμονή να επιβάλλει την εικόνα του στους  θεατές που σε κάποιες δεδομένες στιγμές μετατρέπονται σε ψηφοφόρους. Ανατριχιάζω στην ιδέα να "μπω" στο μυαλό του, αλλά με πόνο ψυχής θα τολμήσω να 'διαβάσω' μια σκέψη του: "Αν με βλέπουν κάθε μέρα, θα έχουν φρέσκια την εικόνα μου, μόλις βρεθούν μπροστά στην κάλπη και θα με ρίξουν στη σχισμή". Τη ψυχή έχει ένα φακελλάκι με ένα χαρτάκι κλεισμένο μέσα του; Καμιά! 
Τώρα, βέβαια πόσο φρέσκια είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που έχει 'σουρώσει' από τα ατέλειωτα σούρτα-φέρτα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αυτό είναι άλλο ζήτημα.

Γιώργος Χατζηαποστόλου



(Το εξώφυλλο είναι δική μου σύνθεση από εικόνες ζώων που έχουν αντικαταστήσει σκίτσα ζώων που υπήρχαν στην αγγλική έκδοση)




Τρίτη 19 Μαρτίου 2019

Η ισομέρεια του λευκού και του μαύρου



Η τακτική να διαχωρίζουμε τον άνθρωπο από το έργο του δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να μου γίνει συνήθεια. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον και ως ιδιοφυία είναι το κέντρο της υλικής ύπαρξης, ο κορμός. Τα όργανα: τα χέρια, τα πόδια και ιδίως το κεφάλι, περιτριγυρίζουν το σώμα και αναζητούν τα σημεία που ταιριάζουν να τοποθετηθούν, ώστε να μπορέσει το σώμα, χρησιμοποιώντας τα, να "δικαιολογήσει" και ίσως να δικαιώσει τον λόγο της ύπαρξής του. Όσο κι αν φαίνεται να υπάρχει μια κοινή παραδοχή, η επαγγελματική καταξίωση δεν μπορεί να χαρίσει "αρτιμέλεια" σε έναν απάνθρωπο άνθρωπο.
Κατά τον Γκόφμαν στην εποχή μας ο άνθρωπος "βάζει τα δυνατά του" ή προσπαθεί "να δείχνει τον καλύτερό του εαυτό" στην κοινωνία, παραδεχόμενος με την "εις άτοπον απαγωγή" πως καλύπτει έναν χειρότερο εαυτό, που κρύβει λόγω της ανεφάρμοστης αδυναμίας του να αγαπά τον κόσμο της άκρατης ανταγωνιστικότητας όπου ζούμε.
Η "ισημερία" της άνοιξης: ίση μέρα και ίση νύχτα, μία από τις δύο ισημερίες κάθε χρόνου, όπου επέρχεται ισορροπία ανάμεσα στις συντεταγμένες του κόσμου, δείχνει αληθινά δίκαιη. Δεν έχει νόημα να αναζητούμε αν το "ποτήρι" είναι μισο-άδειο ή μισο-γεμάτο ' το ζήτημα είναι να περιέχει έστω και λίγο πόσιμο νερό ή λίγο ανόθευτο δηλητήριο' η παρουσία του βουρκόνερου ή του αραιωμένου δηλητηρίου που δεν είναι αρκετό να ξεδιψάσει ή να σκοτώσει, αντίστοιχα, τον άνθρωπο ή το ζώο που το πίνει ή το φυτό  ή το απορροφά, είναι μορφές ύπαρξης πρόστυχες, ανήθικες και ταπεινές.
Όποιος δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσει τον διάλογο με τους άλλους και τη φύση για να πείσει ή για να επικοινωνήσει, και χρησιμοιεί τη γροθιά για να ικανοποιήσει "το δίκαιο της πυγμής του" είναι "κατ' αρχήν" νικημένος και μάλλιστα "από χέρι" κατά την λαϊκή έκφραση. 
Η επαγγελματική μας ενασχόληση όταν δεν ικανοποιεί τις πνευματικές μας ανάγκες, μας βοηθάει περισσότερο να επιβιώνουμε, ελάχιστα να ζούμε συνειδητά και καθόλου να υπάρχουμε ενσυνείδητα.
Όποιος αδυνατεί λόγω ηλικίας, ή κατάστασης υγείας να επιστρέψει, έστω και για λίγο στη γενέθλια γη του ή εμποδίζεται από αντικειμενικές συνθήκες (πόλεμο, οικονομική ανέχεια) να γυρίσει πίσω κυριολεκτικά ή μεταφορικά στις πνευματικές του καταβολές (αρχές, αξίες, πεποιθήσεις), δυσκολεύεται υπερβολικά να τοποθετηθεί ως άτομο στην ισομέρεια ζωής-θανάτου ή ψυχής-αθανασίας.
Ως όχημα αναφοράς στις ρίζες μας, η μετά την αρχαιότητα ποίηση, απομακρύνθηκε από την πρακτική και εφαρμοσμένη της έννοια, έχει υποστεί μια άκρατη θεωρητικοποίηση σε βαθμό που να αποδίδεται πλέον σε ελαφροϊσκιωτους, αιθαιροβάμονες, αλλοπαρμένους και κατά βάση ημιμαθείς που μιλούν για να μιλήσουν και, έτσι, να αποφύγουν να πράξουν. Στην ελληνική αρχαιότητα η ποίηση ισούται με την πράξη, οι γλύπτες υπέγραφαν τα έργα τους με δύο λέξεις: "όνομα" και "εποίησε", ενώ όσοι απέδιδαν στους θεούς αφιερώματα χάρασαν επάνω τους λίγες λέξεις: 'όνομα", Θεό και σκοπό του αφιερώματος.
Τώρα μαθαίνουμε από τα ειδησεογραφικά μέσα, ποιός έκανε τι, συνήθως κάτι κακό (καταστροφή, φόνο) και αμέσως μετά ακολουθεί τι είπαν οι υπεύθυνοι που καλούνται να δρομολογήσουν ή να αποδώσουν τη δικαιοσύνη για το κακούργημα που διαπράχθηκε. Τις δηλώσεις ακολουθούν σχόλια, τα σχόλια νέες δηλώσεις και η φλυαρία συνεχίζεται για τρεις έως τέσσερις ημέρες, ανάλογα με το μέγεθος του "θαύματος" ακολουθώντας πάλι τη λαϊκή ρύση: "κάθε θαύμα τρεις ημέρες και το μεγάλο τέσσερις". Στην κοινωνική πραγματικότητα η ισομέρεια καλού και κακού είναι σχεδόν πάντα ανέφικτη.
Στον καιρό μας πάσχουμε από απουσία πράξης, δηλαδή έλλειψη ποίησης, δηλαδή ισορροπίας, δηλαδή ισημερίας.

Γιώργος Χατζηαποστόλου



Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018

Μαριάννα Τόλη - Ένα καθαρό πρόσωπο


Ευγένεια και φιλαλήθεια εμποδίζουν την εξέλιξη μιας καλλιτεχνικής καριέρας στην Ελλάδα

Ένας άνθρωπος που μεγαλώνει σε μια συντηρητική οικογένεια, διαθέτει έναν αδελφό με σπουδαίες διανοητικές ικανότητες (εργαζόταν στη N.A.S.A.) και ένα κορίτσι (η ίδια) που αν ήθελε να αναγνωρίσουν οι γονείς της, την αξία της έπρεπε να βρει την ταυτότητά της ' αυτή ήταν η Μαριάννα. Σπούδασε θέατρο, χορό, μουσική και, αργότερα, ψυχολογία. 
Η καριέρα της υπήρξε αξιοσημείωτη, αλλά δεν έγινε ποτέ "αστέρι" πρώτου μεγέθους, γιατί τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα χρησιμοποιούσαν πονηριές για να την παραμερίσουν, να την μειώσουν και να "λάμψουν" στη θέση της. Δεν βοηθήθηκε από τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες που χρησιμοποίησαν άλλοι συνάδελφοί της για να αναδειχθούν, επειδή μισούσε το ψέμα και δεν μπορούσε να στρατευθεί σε κάποιο κομματικό φορέα, υποστηρίζοντας πράγματα που δεν πίστευε για να αποκτήσει πράγματα (χρήματα, δόξα, αναγνώριση) που δεν της ανήκαν.
Το δίλημμα "πρόσωπο" ή "μάσκα" δεν το αντιμετώπισε ποτέ αφού είχε διαλέξει από πολύ νωρίς να έχει ένα καθαρό πρόσωπο στη ζωή της.
Δεν υπάρχει "άδικος θάνατος" πρόωρη αποχώρηση ή παράλογο τέλος. Κάθε πρόσωπο "φεύγει" στην "ώρα" του!

Γιώργος Χατζηαποστόλου

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018

Ελεύθερη θεατρική δημιουργία


Γράφει ο Γιώργος Κοτανίδης για τον Γιώργο Μιχαηλίδη και το Ελεύθερο Θέατρο

Το ξεκίνημα του Ελεύθερου Θεάτρου

1η Ιουνίου 1970 κάναμε την ανάγνωση της Όπερας του ζητιάνου σε μετάφραση της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ στο σπίτι του Μιχαηλίδη και βγάλαμε την πρώτη μας αναμνηστική φωτογραφία. [....] 
Καθιστοί: Μαρίνα Βασιλικιώτη, Αγγελική Κυριαζάκη, Γιώργος Μιχαηλίδης, Αννέτα Μιχαλιτσιάνου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Υβόννη Μαλτέζου, Κωνσταντίνος Τζούμας. Όρθιοι: Σοφία Σπυράτου, Μηνάς Χατζησάββας, Θόδωρος Μπογιατζής, Χριστίνα Σιμοπούλου, Γιώργος Κοτανίδης, Νίκος Σκυλοδήμος, Γιώργος Σαμπάνης, Κώστας Αρζόγλου.
Ο Γιώργος αυτοσχεδίαζε στις πρόβες, δοκίμαζε και αξιοποιούσε κάθε ιδέα που του ερχόταν και μας ζητούσε να δοκιμάζουμε συνεχώς καινούργια πράγματα, ανατρέποντας σιγά-σιγά την παραδοσιακή δομή της παράστασης και του έργου. Ερέθιζε τη φαντασία μας κι εμείς ανταποκρινόμασταν στις ιδέες που μας έδινε, τις μεταμορφώναμε σκηνικά και πολλές φορές προέκυπτε κάτι που ήταν πιο προωθημένο από την αρχική ιδέα. Ήταν μια δημιουργική διαδικασία που έκανε την πρόβα μιας διαρκή αναζήτηση. Επιστρατεύαμε μέσα μας δυνάμεις που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν, κι αυτό μας γέμιζε χαρά και ευτυχία.
(Γιώργος Κοτανίδης, Όλοι μαζί, τώρα! Εκδ. Καστανιώτη 2011, σ.σ. 134-136)