Άντζελα
Ισμαήλος: «Είναι στην Ελλάδα το Εγώ τόσο μεγάλο [ή] οι διαπλοκές τόσο
μεγαλειώδεις»[;]
Κατ’ αρχάς προστίθεται στην αρχή το «Γι’ αυτό» και στη
συνέχεια αφαιρούνται από τον τίτλο το διαζευκτικό [ή] και αντικαθίσταται από το
«και», ενώ αφαιρείται το ερωτηματικό στο τέλος [;]
Η πρώτη φορά που συνάντησα το όνομα Angela
Ismailos, γραμμένο στα λατινικά, ήταν … το 2009. [….]. Λίγο αργότερα έμαθα
ότι πρόκειται για μια Ελληνίδα -σκηνοθέτη και παραγωγό- που ζει μεταξύ Αθήνας, Νέας Υόρκης και
Παρισιού. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, σπούδασε Κινηματογράφο
στο Columbia University της Νέας Υόρκης, … ενώ έκανε και σπουδές κλασικού χορού
και όπερας. Μέσα σε ένα χρόνο το όνομα Angela Ismailos συζητήθηκε διεθνώς και
γράφτηκε παντού, από τους New York Times μέχρι τα σινεφίλ blogs.
(Από τη Βάσω Παπαγιαννακοπούλου, Madame Figaro/Celebrities)
Δεν έχω τίποτα «καινούργιο» να προσθέσω στα «αυτονόητα» που δεν κατανοούμε και στα δίκαια που δεν τηρούμε. Έτσι, θα σας κουράσω επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, ελπίζοντας πως η δύναμη της επανάληψης θα διευκολύνει τη γνωστική μας πορεία. Ευχαριστώ για την καλή σας διάθεση!
Μια από τις αγαπημένες μας συνήθειες ως λαού είναι να
βιαζόμαστε να εκφράζουμε τη γνώμη μας για ότι μαθαίνουμε -γεγονός ή πράγμα- σε
μια επίδειξη ευφυΐας στο κυνήγι της επικαιρότητας. Μας αρέσει το νέο και ως «καινούργιο»
θεωρούμε το πιο πρόσφατο. Κατά τη γνώμη μου
το πραγματικά καινούργιο είναι ότι εμπεριέχοντας το παλιό, το πηγαίνει ένα βήμα
μπροστά. Αν βιαστούμε να εκφράσουμε μια σκέψη, χωρίς έρευνα του αντικειμένου
που αναλύουμε, τότε στην καλύτερη περίπτωση λέμε μισές αλήθειες και στη
χειρότερη, ασάφειες και ανοησίες, συντασσόμενοι με την παρέα των opinion leader (πολιτικών, οικονομικών παραγόντων,
καλλιτεχνών) και θεωρούμε πως λειτουργούμε, περίπου, ως δόκιμοι δημοσιογράφοι.
Αλλά γιατί φερόμαστε με αυτό τον τρόπο; Μια σύντομη αναδρομή
ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε. Η έννοια του ατομισμού στην αρχαιότητα,
γινόταν αντιληπτή ως αρετή (φιλόσοφοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες) και είχε σκοπό
τη συμβολή όλων αυτών στην κοινωνική ευδαιμονία. Η μεσολάβηση της στυγνής ρωμαϊκής
κυριαρχίας και του μεσαίωνα της τουρκοκρατίας, οδήγησε τους υπόδουλους Έλληνες
στην αποκλειστική εξυπηρέτηση των αναγκών της αυτοσυντήρησης, δηλαδή, στον
ατομικισμό και τη διόγκωση του Εγώ, καθώς από τους Ρωμαίους οι Έλληνες
κληρονόμησαν τη νομολατρεία και από τους Τούρκους την απραξία και την τάση για
διαρκή καλοπέραση.
Οι πολιτικοί ηγέτες που κυβέρνησαν την Ελλάδα από την
απελευθέρωση (1826) έως σήμερα (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως του Ιωάννη
Καποδίστρια) εξυπηρέτησαν τα ατομικά και συντεχνιακά τους συμφέροντα,
καθιστώντας το ιδανικό της διαρκούς καλοπέρασης «όνειρο απατηλό» για τον λαό. Άρα,
αποδεικνύεται πως τη μακροημέρευση του «μεγάλου Εγώ» εξασφαλίζει η ένταξη του
ατόμου σε έναν στενό κύκλο οικονομικά εύρωστων προσώπων που παρέχουν οικονομική
άνεση και κοινωνική αποδοχή, δηλαδή μια άνετη ζωή, θεοποιώντας το ατομικό
συμφέρον. Έτσι, άλλο κατέληξε να σημαίνει «περνάμε καλά» και άλλο υπηρετούμε
την αλήθεια και το δίκαιο. Το «εθνικό συμφέρον» υπηρετείται μόνο στον βαθμό που
εξυπηρετεί λίγα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και το «κοινό καλό» εκφράζει
μόνο μια ουτοπική έννοια.
(Γι’ αυτό αφαίρεσα από τον τίτλο το διαζευκτικό «ή» και το
ερωτηματικό)
Γιώργος Χατζηαποστόλου
Πηγές:
https://www.madamefigaro.gr/celebrities/10992/antzela-ismailos
10.12.2010
03
Απριλίου 2017
